Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie

POSTANOWIENIE

31 lipca 2024 roku

Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w W. w I Wydziale Cywilnym w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 31 lipca 2024 roku w W.

sprawy z wniosku Skarbu Państwa - Komendanta Stołecznego Policji w W.

z udziałem T. L.

o sporządzenie spisu inwentarza spadku po W. L.

postanawia

oddalić wniosek.

UZASADNIENIE

Na skutek skargi wnioskodawcy postanowienie referendarza sądowego z 6 czerwca 2024 r. (I Ns 265/24) utraciło moc, a sąd rozpoznał sprawę jako sąd pierwszej instancji (art. 39822 § 3 i 5 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Zgodnie z art. 514 § 1 k.p.c. a contrario sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym.

Wniosek o sporządzenie spisu inwentarza po W. L. podlegał oddaleniu z uwagi na niewykazanie przez wnioskodawcę legitymacji czynnej.

Zgodnie z art. 637 § 1 k.p.c. postanowienie o sporządzeniu spisu inwentarza sąd wydaje na wniosek ściśle oznaczonych osób, w tym wierzyciela mającego pisemny dowód należności przeciwko spadkodawcy.

Wnioskodawca twierdził, że miał w stosunku do W. L. roszczenie z tytułu uszkodzenia w dniu 19 lipca 2017 r. pojazdu wynikłego z wtargnięcia W. L. na jezdnię.

Zgodnie z art. 415 k.c. do naprawienia szkody zobowiązany jest ten, który z winy swojej ją wyrządził. Celem wykazania wierzytelności wnioskodawca powinien więc był złożyć dowód sprawstwa W. L. tj. że swoim zachowaniem, bezprawnym i zawinionym, doprowadził do kolizji drogowej (sama szkoda i jej wysokość, wykazana fakturą – w przeciwieństwie do sprawstwa – nie budziły wątpliwości)

Wnioskodawca jako „pisemny dowód należności” (art. 637 § 1 k.p.c.) złożył (poza wystawioną w ciężar policyjnej komendy fakturą VAT za naprawę pojazdu) wewnętrzną korespondencję policyjną (k. 8-9) w postaci raportu, który złożył swojemu naczelnikowi policjant jadący uszkodzonym motocyklem, w którym stwierdził on, że W. L. wtargnął na przejście dla pieszych na czerwonym świetle przed jego pojazd (k. 9), a także sprawozdania innego policjanta (specjalisty z sekcji ruchu drogowego), w którym wskazano, że w ramach czynności wyjaśniających poza ww. raportem zgromadzono jeszcze notatkę służbową innego policjanta (niedołączoną do wniosku – ze sprawozdania wynika, że w notatce tej stwierdzono, że jacyś rozpytani świadkowie potwierdzili wersję policjanta) oraz kopię protokołu szkody (również niedołączoną), a sporządzający sprawozdanie policjant „wniósł o” uznanie, że winę ponosi W. L. (k. 8).

Dość wskazać, że ww. dokumenty nie stanowią dokumentów urzędowych – nie są bowiem sporządzone w przepisanej formie przez powołane organy władzy publicznej w zakresie ich działania (art. 244 § 1 k.p.c.), tym samym nie stanowią dowodu tego, co w nich zostało stwierdzone. Stanowią one jedynie dowód, że sporządzająca je osoba złożyła oświadczenie w nich zawarte (art. 245 k.p.c.), co jednak nie stanowi dowodu, że fakty będące przedmiotem tych oświadczeń rzeczywiście miały miejsce i wyglądały jak w tych oświadczeniach. Powszechnie przyjmuje się, że tzw. notatka z rozpytania nie stanowi dowodu równoważnego protokołowi z przesłuchania, a tym bardziej ocenić tak należy sprawozdanie przywołujące notatkę, referujące jedynie jej wnioski (nawet bez danych rozpytanych świadków). Co więcej, nie sposób przyjąć, że spisane w formie sprawozdań czy raportów oświadczenie wierzyciela (czy – jak w tym wypadku – jego pracowników) stanowić będzie dowód wierzytelności. Zupełnie niezrozumiałe jest nieprzywołanie stanowiska rzekomego sprawcy W. L. (w chwili spisywania ww. dokumentów jeszcze żył). Celem ustalenia winy W. L. konieczne byłoby zbadanie całokształtu okoliczności zdarzenia, zapoznanie się ze stanowiskami obu stron, na co w postępowaniu o sporządzenie spisu inwentarza nie ma miejsca.

Dowodem wierzytelności byłoby bowiem np. oświadczenie W. L. o uznaniu długu, względnie zawarta ugoda, spisane zgodne oświadczenie wiedzy (obu stron), wreszcie – w braku takich dowodów – orzeczenie sądu rozstrzygające o odpowiedzialności W. L.. Dość w tym miejscu wskazać, że bez takiego orzeczenia wnioskodawca i tak nie uzyska nic ze spadku, stąd wniosek o sporządzenie spisu inwentarza składany na tym etapie jest nie tylko pozbawiony podstawy faktycznej (dowodu na piśmie, że wnioskodawcy przysługuje wierzytelność wobec spadkobierców), ale również niecelowy.