Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

25 listopada 2024 roku

Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w W. w I Wydziale Cywilnym w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 25 listopada 2024 roku w W.

sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w G.

przeciwko P. Ł.

o zapłatę

oddala powództwo.

UZASADNIENIE

Ponieważ wartość przedmiotu sporu nie przekracza 4 000 zł, uzasadnienie sporządzono w skróconej formie stosownie do art. 505 8 § 4 k.p.c., ograniczając je do wyjaśnienia podstawy prawnej z podaniem przepisów prawa.

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie z uwagi na niewykazanie dochodzonego pozwem roszczenia.

Postępowanie toczyło się zgodnie z przepisami działu IIb tytułu VII księgi pierwszej części pierwszej kodeksu postępowania cywilnego „Postępowanie z udziałem konsumentów” (art. 458 ¹⁴ – art. 458 ¹⁶ k.p.c.).

Zgodnie z art. 458 ¹⁵ § 1 k.p.c. powód obowiązany był powołać wszystkie twierdzenia i dowody w pozwie, co nie wymagało dodatkowych pouczeń i wezwań wobec korzystania przez powoda z reprezentacji zawodowego pełnomocnika (art. 458 ¹⁵ § 2 i 3 k.p.c.). W świetle powyższego zgłoszone w piśmie i przy piśmie pełnomocnika powoda z 29.10.2024 r. twierdzenia i dowody podlegały na podstawie art. 458 ¹⁵ § 4 k.p.c. pominięciu, jako że powód nie uprawdopodobnił, że ich powołanie w pozwie nie było możliwe lub że potrzeba wynikła później. W szczególności nie wykazał swojego twierdzenia o uznaniu przez pozwanego noty księgowej, które to twierdzenie jest sprzeczne z twierdzeniami pozwanego zawartymi w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Co jeszcze istotniejsze, mając na uwadze, że pozwany, jak wynika ze sprzeciwu od nakazu zapłaty, wniósł sprzeciw od analogicznego pozwu wniesionego w elektronicznym postępowaniu upominawczym (VI Nc-e (...)), potrzeba udowodnienia dochodzonego roszczenia powinna być dla zawodowego pełnomocnika przedsiębiorcy oczywista.

Tymczasem w pozwie powód w ogóle nie podjął próby wykazania zasadności dochodzonego roszczenia, ograniczył się bowiem do lakonicznego stwierdzenia, że wynika z dołączonego do pozwu dokumentu księgowego.

Dołączony do pozwu dokument „nota księgowa” (k. 50) ogranicza się natomiast do wskazania kwoty obciążenia 1155 zł oraz „treści” w postaci „kara umowna za niedotrzymanie warunków promocji”, a także adnotacji „ Niniejsza kwota stanowi różnicę pomiędzy Opłatą standardową (wskazaną w Cenniku, Szczegółowych Warunkach) a Opłatą promocyjną (wskazaną w Warunkach (...)) za Usługi świadczone na Pani/Pana rzecz, pomnożoną przez liczbę miesięcy stanowiących Okres gwarantowanego korzystania dla poszczególnych Usług oraz pomniejszoną o proporcjonalną wartość udzielonej Pani/Panu ulgi za okres świadczenia usług od dnia rozpoczęcia korzystania z usług do dnia rozwiązania Umowy i jest naliczona na podstawie Rozdziału IX, ust. 5 i 6 Regulaminu świadczenia usług z dnia 22 grudnia 2014 r.”.

Powód nie dołączył do pozwu ani ww. regulaminu świadczenia usług, ani warunków promocji, ani cennika, ani szczegółowych warunków. Nie powołał też twierdzeń uzasadniających wysokość dochodzonego roszczenia tj. jaka jest „opłata standardowa”, gdzie konkretnie wskazana (jaka jednostka redakcyjna dokumentu), jaka jest „opłata promocyjna”, gdzie konkretnie wskazana, za jaką konkretnie „usługę” opłata ta jest naliczona, jaki był „okres gwarantowanego korzystania” i skąd (jakiego dokumentu) on wynikał, jaka była „wartość udzielonej pozwanemu ulgi”, jaki był „dzień rozpoczęcia korzystania z usług” i jaki „dzień rozwiązania umowy”.

Jest to o tyle istotne, że dokumenty później dołączone (które podlegały pominięciu) nie sanują tych braków, w szczególności zupełnie niezrozumiałe jest (w tym w świetle art. 384-384 ¹ k.c.) powoływanie się na wzorzec umowny z 2014 r., skoro umowa z pozwanym (dołączona do pozwu) zawarta była w 2009 r. (k. 46), podobnie jak niezrozumiałe jest obciążanie pozwanego karą umową za przedwczesne zerwanie umowy w 2020 r., skoro umowa zawarta w 2009 r. przewidywała 12-miesięczny okres obowiązywania (k. 46). Co najistotniejsze, poza (spóźnionym, a więc nieskutecznym) dołączeniem jednego ze wzorców umownych, powód reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika nie dołączył żadnej umowy przewidującej stosowanie tegoż wzorca, w szczególności dowodzącej, że pozwany rzekomo skorzystał z promocji uregulowanej dołączonym wzorcem.

O ile nota księgowa uznana przez pozwanego mogłaby stanowić dowód dochodzonej wierzytelności, o tyle powód, wbrew twierdzeniom pełnomocnika, nie złożył uznanej noty, a jedynie wydruk noty, bynajmniej nie uznanej (vide k. 50), a nawet bez dowodu jej doręczenia pozwanemu. Dokument taki nie stanowi dowodu istnienia wierzytelności, a jedynie dowód, że wystawiający ten dokument podmiot twierdzi, że wierzytelność taka mu przysługuje (art. 245 k.p.c.).

Na koniec należy zaakcentować, że nie jest rolą sądu w kontradyktoryjnym procesie zastępowanie stron i wydobywanie twierdzeń uzasadniających dochodzone żądania z dołączonych do pozwu dokumentów, a już szczególnie, gdy strona zastępowana jest przez zawodowego pełnomocnika (por. art. 128 ¹ k.p.c.), a tym bardziej w postępowaniu przeciwko konsumentowi. Tymczasem zawodowy pełnomocnik powoda, jak się wydaje, uznał, że wystarczające będzie przygotowanie uniwersalnego wzorca pozwu, bez twierdzeń odnoszących się do konkretnych dochodzonych w poszczególnych procesach wierzytelności, do których to pozwów dołączy wszelkie przekazane przez cedenta dokumenty, z oczekiwaniem, że sąd w dokumentach tych odszuka twierdzenia, których powołanie było obowiązkiem zawodowego pełnomocnika. Oczekiwania takie są nieuzasadnione nie tylko w postępowaniu przeciwko konsumentowi, ale w ogóle w kontradyktoryjnym procesie cywilnym.