Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

14 marca 2023 roku

Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w W. w I Wydziale Cywilnym w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki

po rozpoznaniu na rozprawie 14 marca 2023 roku w W.

przy udziale protokolanta Tomasza Kurka

sprawy z powództwa M. K.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 13 września 2022 roku do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałej części;

3.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki 137 zł (sto trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Uzasadnianie

Uzasadnienie zosta ło zgodnie z art. 505 8 § 4 k.p.c. w formie skróconej

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie prawie w całości, pomijając wygórowane roszczenie odsetkowe.

Zgodnie z art. 208 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze przewoźnik lotniczy odpowiada za szkody w przewozie pasażerów, bagażu i towarów na zasadach określonych w umowach międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, stosownie do zakresu ich stosowania. Na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie miała Konwencja o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, sporządzona w M. dnia 28 maja 1999 r. (dalej: konwencja montrealska), która została wdrożona w Unii Europejskiej rozporządzeniem (WE) nr 2027/97 (zmienionym Rozporządzeniem (WE) nr 889/2002).

Stosownie do art. 17 ust. 2 konwencji montrealskiej przewoźnik ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikłą w razie zniszczenia, zaginięcia lub uszkodzenia bagażu zarejestrowanego, jeżeli tylko wydarzenie, które spowodowało zniszczenie, zaginięcie lub uszkodzenie miało miejsce na pokładzie statku powietrznego lub w czasie, gdy zarejestrowany bagaż pozostawał pod opieką przewoźnika. Jednakże przewoźnik nie jest odpowiedzialny w przypadku i w zakresie, w jakim szkoda wynikła z naturalnych właściwości, jakości lub wad własnych bagażu.

Między stronami bezsporny pozostawał fakt zaistnienia uszkodzenia bagażu powódki. Pozwany nie kwestionował również, że do uszkodzenia walizki doszło podczas wykonywania przez niego usługi przewozu. Pozwany kwestionował natomiast wysokość roszczenia dochodzonego pozwem wskazując, że powódka nie wykazała szkody.

Na gruncie niniejszej sprawy powódka określiła w przybliżeniu wysokość doznanej szkody na kwotę 450 zł wskazując, że taką wartość przedstawiała uszkodzona w czasie przewozu walizka, była w dobrym stanie.

Zgodnie z art. 322 k.p.c. jeżeli w sprawie o naprawienie szkody sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest oczywiście niecelowe, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Nie budzi wątpliwości, że „oczywista niecelowość” zachodzi na ogół wówczas, gdy różnica pomiędzy rzeczywistą wysokością roszczenia a tą, która zostanie zasądzona bez prowadzenia postępowania dowodowego, byłaby nieznaczna (nieistotna).

Na gruncie niniejszej sprawy Sąd uznał, że ścisłe wykazanie wysokości szkody oczywiście niecelowe. Powódka dokonała zakupu walizki marki W. w 2018 r. za cenę 497 zł (k. 78). Stan walizki przed uszkodzeniem był dobry. Walizka nie była wyeksploatowana ani uszkodzona (k. 95). Obecnie ceny analogicznych walizek z uwagi na inflację są jeszcze wyższe (ok. 600 zł – vide k. 63v). Powszechnie też wiadomo, że walizki uszkodzone nie mają istotnej wartości rynkowej, w razie ogłoszeń tego typu uszkodzonych rzeczy na portalach typu olx.pl ceny (ofertowe) oscylują w granicach 50 zł, a i tak trudno o nabywcę, tak że rzeczy takie są często oddawane za darmo albo wyrzucane. Na gruncie niniejszej sprawy podkreślić należy, że walizka powódki została nie tylko poważnie wgnieciona, ale przede wszystkim pęknięta (k. 95v). Można by zatem dyskutować, czy zakup nieuszkodzonej walizki podobnej klasy, marki i wielkości wyniósłby 650 zł, 600 zł, czy 550 zł, podobnie jak można by dyskutować, czy walizka pęknięta, uszkodzona prezentuje wartość 20 zł czy 50 zł – tak nie ulega wątpliwości, że prowadzenie dowodu z opinii biegłego, żeby ustalić, czy ostatecznie szkoda wynosi 630 zł czy 500 zł, czy może jeszcze inną zbliżoną wartość, wobec dochodzenia przez powódkę 450 zł było zupełnie niecelowe.

Podkreślić też należy, że zastosowanie w sprawie znajdował art. 5057 § 2 k.p.c., zgodnie z którym opinii biegłego nie zasięga się, jeżeli jej przewidywany koszt miałby przekroczyć wartość przedmiotu sporu, chyba że uzasadniają to wyjątkowe okoliczności. W niniejszej sprawie niewątpliwie hipoteza tego przepisu się ziściła.

Co więcej, zgodnie z art. 5057 § 1 k.c. ilekroć ustalenie wysokości świadczenia powinno nastąpić przy zastosowaniu wiadomości specjalnych, od uznania sądu zależy powzięcie samodzielnej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy albo zasięgnięcie opinii biegłego. Na gruncie niniejszej sprawy w ocenie sądu zasady doświadczenia życiowego i ogólnej orientacji na rynku pozwalały sądowi na osądzenie sprawy bez zasięgania kosztownej opinii biegłego.

Podkreślić należy, że pozwana mimo zobowiązania nie złożyła materiału procesowego, w oparciu o który można by był inaczej ocenić roszczenie powódki co do wysokości (vide k. 80, 86-91).

W ocenie Sądu biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy należało przyjąć, że zgłoszona w pozwie kwota 450 zł jest adekwatna do rozmiaru doznanej przez powódkę szkody, a z całą pewnością jej nie przekracza.

Zgodnie z art. 455 k.c. świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Pismem z dnia 28 sierpnia 2022 r. powódka złożyła pozwanej reklamację, zakreślając 7-dniowy termin na spełnienie roszczenia. Biorąc jednakże pod uwagę skalę przedsiębiorstwa pozwanej, sąd uznał za zasadny termin 14-dniowy. Wobec powyższego sąd zasądził odsetki od 13 września 2022 roku, oddalając dalej idące żądanie odsetkowe. Przyznać natomiast należy rację stronie powodowej, że nie znajdował zastosowania 30-dniowy termin z art. 205c pr. lotn., albowiem dochodzone roszczenie nie podpada pod hipotezę art. 205c ust. 1 pr. lotn.

O kosztach procesu orzeczono w oparciu o art. 98 § 1 i 3 k.p.c., zasądzając od pozwanej jako przegrywającej na rzecz powódki zwrot opłaty od pozwu (30 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) ora wynagrodzenie adwokata (90 zł).

Z. ądzenia:

1. odnotować uzasadnienie;

2. doręczyć odpis wyroku z uzasadnieniem pełnomocnikowi pozwanej – r.pr. K. B. przez umieszczenie w portalu informacyjnym.

W., 20 kwietnia 2023 roku asesor sądowy Mateusz Janicki