Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie

POSTANOWIENIE

27 listopada 2023 roku

Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w W. w I Wydziale Cywilnym w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 listopada 2023 roku w W.

sprawy z powództwa A. W.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. oraz (...) Company SE z siedzibą w D.

o zapłatę

postanawia:

1.  umorzyć postępowanie;

2.  zasądzić od powoda na rzecz każdego z pozwanych po 3 617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE

Pismem z 10 lipca 2023 r. przewodniczący zobowiązał pełnomocnika powoda do wskazania sposobu wyliczenia dochodzonej kwoty w terminie dwutygodniowym pod rygorem zawieszenia postępowania (k. 294v). Pismo zostało doręczone 21 lipca 2023 r. (k. 295), a termin upłynął bezskutecznie 4 sierpnia 2023 r. (w piśmie z 3 sierpnia 2023 r. k. 296-301 pełnomocnik nie wskazał sposobu wyliczenia dochodzonej kwoty).

Z uwagi na niewykonania zobowiązania uniemożliwiające nadanie sprawie dalszego biegu postanowieniem z 16 sierpnia 2023 r. sąd na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. zawiesił postępowanie (k. 303). Postanowienie uprawomocniło się wobec niewniesienia zażalenia.

W prekluzyjnym 3-miesięcznym terminie z art. 182 § 1 pkt 1 k.p.c., który upłynął 16 listopada 2023 r., powód nie wniósł o podjęcie postępowania.

S ąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 1 pkt 1 k.p.c. sąd umarza postępowania zawieszone na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c., jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech miesięcy od daty postanowienia o zawieszeniu postępowanie.

Mając powyższe na uwadze, sąd umorzył postępowanie.

O kosztach sąd orzekł zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c., uznając powoda za stronę przegrywającą, jako że to z uwagi na jego bierność nastąpił tzw. upadek instancji. Mając na uwadze powyższe, zasądził od niego na rzecz każdego z pozwanych wynagrodzenie pełnomocnika (po 3 600 zł zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz zwrot opłat skarbowych od pełnomocnictw (po 17 zł). Omyłkowo sąd nie zastosował art. 182 § 4 k.p.c., co może być naprawione w trybie art. 395 § 2 k.p.c. w trybie tzw. autoremedury, w razie wniesienia stosownego środka zaskarżenia.

Na koniec wskazać należy, że podstawowym wymogiem formalnym pozwu jest precyzyjne oznaczenie żądania i faktów, na których jest oparte (art. 187 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), tak żeby sąd mógł ocenić powództwo co do zasadności w jego granicach (art. 321 § 1 k.p.c.). Tym samym jeśli powód dochodzi na zasadzie kumulacji przedmiotowej (art. 191 k.p.c.) kilku różnych roszczeń, musi precyzyjnie wskazać, jakiej dokładnie kwoty dochodzi z poszczególnych tytułów. Ponieważ jest to wymóg formalny pozwu jako pisma procesowego, nie można go zastąpić tym, że sąd ustali, o co w istocie powód wnosi, na podstawie lektury dołączonej korespondencji przedprocesowej. Powód w pozwie wskazał ogólnikowo na różne szkody, jakie poniósł, a to osuszenie i remont mieszkania, a to koszt wody, jaka wyciekła podczas awarii, a to utrata zarobku w związku z koniecznością wzięcia urlopu bezpłatnego, a to koszty kilkukrotnego przyjazdu do Polski czy kilkukrotnych porad prawnych w związku ze zdarzeniem, a to utracone czynsze z najmu mieszkania. Nie podał jednak konkretnych kwot tj. ile z tytułu każdej z ww. okoliczności poniósł szkody. Wręcz przeciwnie, wskazał, że niegdyś wyliczył to na 11 576,59 zł i wyliczenie to stanowi załącznik do jednego z pism dołączonych do pozwu stanowiących korespondencję przedprocesową z jednym z pozwanych, natomiast obecnie suma strat i utraconych korzyści jest o 10 000 zł wyższa i stanowi 21 576,59 zł. Tak sformułowanego powództwa sąd nie może merytorycznie osądzić bez narażenia się na zarzut orzekania ponad żądanie. Sąd, żeby rozpatrzyć powództwo, musi dysponować precyzyjnym żądaniem i precyzyjnie oznaczonym faktem (faktami), z których ono wynika. Jeśli powód dochodzi 2 000 zł z tytułu utraconego czynszu najmu i 3 000 zł z tytułu kosztu naprawy podłogi, a okaże się, że utracił 3 000 zł czynszu najmu, a koszt naprawy podłogi wynosi 2 000 zł, sąd nie zasądzi 5 000 zł, a jedynie 4 000 zł, bowiem żądanie z tytułu utraconego czynszu najmu (2 000 zł) uwzględni w całości, nie orzekając o „pozostałym” 1 000 zł, ponieważ przekracza to żądanie, natomiast żądanie z tytułu kosztów naprawy podłogi w zakresie 1 000 zł oddali jako zawyżone. Przy sformułowaniu pozwu tak, jak zrobił to pełnomocnik (będący radcą prawnym) powoda, zastosowanie zasady związania sądu żądaniem pozwu jest niemożliwe. Pełnomocnik powoda, mimo zobowiązania, a potem mimo zawieszenia postępowania, w łącznie blisko 4-miesięcznym okresie nie sprecyzował powództwa tak, żeby możliwe było jego rozpatrzenie.

Z. ądzenia:

- odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda r. pr. E. A. przez umieszczenie w portalu informacyjnym.

W., 8 stycznia 2024 roku asesor sądowy Mateusz Janicki