Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

22 maja 2025 r.

Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w W. w I Wydziale Cywilnym w składzie:

Przewodniczący: sędzia Mateusz Janicki

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 22 maja 2025 r. w W.

sprawy z powództwa P. Ł., A. R.

przeciwko W. A. Hungary L. R. z siedzibą w B.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz każdego z powodów:

a.  po 400 EUR (czterysta euro);

b.  odsetki ustawowe za opóźnienie od tej kwoty od 5 listopada 2024 r. do dnia zapłaty;

2.  oddala powództwo w pozostałej części;

3.  wyrokowi w pkt. 1a nadaje rygor natychmiastowej wykonalności;

4.  zasądza od pozwanego na rzecz każdego z powodów po 817 zł (osiemset siedemnaście złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE

Ponieważ wartość przedmiotu sporu nie przekracza 4 000 zł, uzasadnienie sporządzono w skróconej formie stosownie do art. 505 ⁸ § 4 k.p.c., ograniczając je do wyjaśnienia podstawy prawnej z podaniem przepisów prawa.

Zgodnie z art. 213 § 2 k.p.c. sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Zgodnie z art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c. sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli zasądza roszczenie uznane przez pozwanego. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w pkt. 1a. i 3. wyroku.

Zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.c. odsetki ustawowe za opóźnienie należą się wierzycielowi za czas opóźnienia, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Zgodnie z art. 455 k.c. jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. W przypadku zryczałtowanych odszkodowań za nieregularność lotu (art. 7 rozp. (...)) nie przewidziano terminu na spełnienie świadczenia ani nie wynika on z właściwości zobowiązania, tym samym konieczne jest wezwanie do zapłaty. Zgodnie z art. 205c ust. 1-2 prawa lotniczego następuje to w formie reklamacji, a przewoźnik ma 30 dni na jej rozpatrzenie. Tym samym o opóźnieniu w spełnieniu świadczenia można mówić po upływie 30-dniowego terminu na rozpatrzenie reklamacji.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, reklamacja została złożona (por. art. 61 k.c.) 4 października 2024 r., a 30-dniowy termin upłynął 4 listopada 2024 r. (por. art. 115 k.c.). Stąd powództwo w zakresie odsetek za opóźnienie była zasadne za okres od 5 listopada 2024 r. do dnia zapłaty, a w pozostałym zakresie na uwzględnienie nie zasługiwało. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w pkt. 1b. i 2. pozwu.

Zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. pozwana jako przegrywająca (na zasadzie art. 100 k.p.c. sąd uznał, że powodowie ulegli co do nieznacznej części żądania i należy ich uznać za stronę wygrywającą) obowiązana jest zwrócić powodom koszty celowego dochodzenia praw, na które złożyły się: opłata od pozwu (po 200 zł), opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa (po 17 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika (po 600 zł zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych). Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w pkt. 4. wyroku. Podstawą prawną zasądzonych odsetek za opóźnienie od kosztów procesu był art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Zaakcentowania wymaga, że sąd uznaje praktykę wytaczania częściowo niezasadnych powództw, tak żeby nie było możliwe wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, a przez to zastosowanie stawek wynagrodzenia dla postępowania upominawczego, za niezasługującą na uwzględnienie. Mianowicie za niestosowne i niesprawiedliwe uznaje premiowanie takich stron zwiększonymi ryczałtowymi kosztami procesu względem tych stron, które takiej praktyki nie stosują. Pełnomocnik powodów, który specjalizuje się w dochodzeniu roszczeń przeciwko przewoźnikom lotniczym ma wiedzę, że pozwany w niniejszej sprawie przewoźnik prawie w ogóle nie wnosi sprzeciwów od nakazów zapłaty (ani odpowiedzi na pozew). Niniejsza sprawa jest zresztą tego dobitną egzemplifikacją – pozwana wniosła odpowiedź na pozew jedynie w celu zakwestionowania zawyżonego w oczywisty sposób roszczenia odsetkowego. Gdyby zatem powodowie nie wnosili o zasądzenie zawyżonego roszczenia odsetkowego, sprawa zakończyłaby się na etapie postępowania upominawczego, a koszty procesu byłyby niższe.

Tym samym nawet gdyby uznać, że celowe koszty dochodzenia praw wynoszą po 1 117 zł w przypadku każdego z powodów, to w zakresie 300 zł (różnicy w stawkach między wynagrodzeniem pełnomocnika w postępowaniu upominawczym a zwykłym) zaistniał szczególnie uzasadniony wypadek w rozumieniu art. 102 k.p.c., w świetle którego obciążanie pozwanej tą częścią kosztów byłoby niezasadne (niesprawiedliwe), co prowadziłoby do odstąpienia w tym zakresie od obciążenia jej tymi kosztami.

Gdyby uznać inaczej, każdy racjonalnie działający powód wnosiłby zawyżone co do wartości powództwa (o choćby 1 dzień odsetek), tak żeby uzyskać wyższy zwrot kosztów procesu. W ocenie sądu prawo należy wykładać w ten sposób, żeby takie praktyki nie były skuteczne. Celem postępowania upominawczego (obligatoryjnego w polskiej procedurze cywilnej) jest bowiem m.in. umożliwienie pozwanemu spełnienia świadczenia po nakazie zapłaty i zaoszczędzenie kosztów, które musiałby ponieść w zwykłym procesie. Celu tego nie może niweczyć opisana wyżej praktyka procesowa.