Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie

POSTANOWIENIE

17 maja 2024 roku

Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie w I Wydziale Cywilnym w Sekcji Egzekucyjnej w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 17 maja 2024 roku w Warszawie

sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzyciela M. K. przeciwko dłużnikowi (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy w Warszawie Monikę Sachno pod sygn. Km 175/23

na skutek skargi dłużnika z 19 lipca 2023 roku na pkt. 1. i 2. postanowienia komornika sądowego z 11 lipca 2023 roku

w przedmiocie skargi dłużnika z 28 grudnia 2023 roku na postanowienie referendarza sądowego z 4 grudnia 2023 roku, II Co 2684/23

postanawia

1.  zmienić zaskarżone postanowienie referendarza sądowego w ten sposób, że nadać mu następującą treść:

„1. zmienić zaskarżone postanowienie komornika sądowego w pkt. 1. w ten sposób, że nadać mu treść „przyznać dłużnikowi od wierzyciela 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego”, a w pkt. 2. w ten sposób, że nadać mu treść „ustalić opłatę egzekucyjną z art. 30 u.k.k. w wysokości 546,49 zł (pięćset czterdzieści sześć złotych czterdzieści dziewięć groszy) oraz koszty komornika w wysokości 28,64 zł (dwadzieścia osiem złotych sześćdziesiąt cztery grosze) i obciążyć nimi wierzyciela”;

2. zasądzić od wierzyciela na rzecz dłużnika 130 zł (sto trzydzieści złotych) tytułem zwrotów postępowania ze skargi na czynność komornika”

2.  zasądzić od wierzyciela na rzecz dłużnika 270 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania ze skargi na postanowienie referendarza.

UZASADNIENIE

Skarga na postanowienie referendarza sądowego zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie sądu wierzyciel wszczął postępowanie egzekucyjne oczywiście niecelowo. Oczywista niecelowość powinna być oceniana obiektywnie. Postępowanie jest wszczęte oczywiście niecelowo w szczególności wówczas, gdy egzekwowane świadczenie zostało wcześniej zaspokojone. Tak było na gruncie niniejszej sprawy, gdzie już 4 listopada 2022 r. dłużnik uiścił egzekwowaną wierzytelność na rachunek pełnomocnika wierzyciela, który był uprawniony do przyjęcia świadczenia. Tymczasem wniosek egzekucyjny został nadany w urzędzie pocztowym 1 czerwca 2023 r. tj. prawie 7 miesięcy później.

Stanowisko pełnomocnika wierzyciela, skupiające się na tym, że przelew nastąpił nie na rachunek bankowy wskazany w pełnomocnictwie w tej konkretnej sprawie, tylko inny rachunek pełnomocnika wierzyciela, nie zasługiwało na uwzględnienie. Skoro pełnomocnik wierzyciela był uprawniony do odbioru w imieniu wierzyciela zasądzonego od dłużnika świadczenia, umocowanie to obejmowało każdy odbiór, niezależnie od sposobu dokonania zapłaty (gotówką czy na jakikolwiek rachunek bankowy). Istotne, z punktu widzenia zwolnienia się ze zobowiązania (skutecznej zapłaty) jest bowiem łożenie do rąk osoby uprawnionej (w szczególności umocowanego pełnomocnika) – niezależnie od sposobu, a nawet do rąk osoby nieuprawnionej, jeśli wierzyciel ze świadczenia skorzysta (art. 452 k.c.).

Kluczowe w sprawie było niewykazanie przez pełnomocnika wierzyciela swoich twierdzeń (pismo z 23.10.2023 r. k. 30), jakoby konto, na które zapłaty dokonał dłużnik, było „zlikwidowane” tudzież „drugi posiadacz konta nie wyraził zgody” na wypłatę przelanej przez dłużnika sumy należnej wierzycielowi. Przeciwnie, z zaświadczenia bankowego (k. 31) wynika niedwuznacznie, że rachunek, na który dłużnik dokonał zapłaty ( (...)) ma kontynuację w rachunku (...), którego pełnomocnik wierzyciela jest współposiadaczem. Pełnomocnik wierzyciela, zobowiązany do wykazania, że nie miał do tego rachunku dostępu, albo że nie widniała tam wpłata dłużnika, ewentualnie, że w ogóle z tego rachunku nie korzystał, ponadto, jak to się stało, że mógł zadysponować kwotą w ten sposób, że zlecić jej odesłanie dłużnikowi, a już nie wypłacić i przekazać wierzycielce – zobowiązanie zignorował. Rodzi to skutki z art. 233 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i prowadzi sąd do ustalenia, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło z winy pełnomocnika wierzyciela, który nie zweryfikował przez kilka miesięcy należycie oznaczonej wpłaty dokonanej na jego jako pełnomocnika wierzyciela rachunek bankowy przez dłużnika, a mimo to wszczął postępowanie egzekucyjne.

Nie bez znaczenia było, że wierzyciel był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika będącego radcą prawnym, podobnie jak dłużnik, który jest ponadto dużą giełdową spółką telekomunikacyjną. Mając na uwadze powyższe, zupełnie niezrozumiałe było przyjęcie założenia, że w celu uzyskania zapłaty zasądzonej prawomocnym wyrokiem sądu należności konieczne jest angażowanie przymusu państwowego zamiast chociażby nieformalnie skontaktować się (mail, telefon) z pełnomocnikiem dłużnika, co dla zawodowego pełnomocnika powinno być czynnością rutynową. W ocenie sądu oczywiste było, że próba taka (choć niewymagana prawem) była celowym i o wiele prostszym środkiem uzyskania zasądzonej kwoty.

Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 7673a § 3 k.p.c. zmienił zaskarżone postanowienie referendarza sądowego.

Zmieniając postanowienie referendarza sądowego, są zmienił zaskarżone postanowienie komornika sądowego. Mianowicie, w pkt. 1. na podstawie § 8 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych przyznał dłużnikowi od wierzyciela kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego, a w pkt. 2. na podstawie art. 30 u.k.k. ustalił opłatę egzekucyjną w wysokości 546,49 zł (jako 10% egzekwowanego roszczenia) oraz koszty komornika w wysokości 28,64 zł, którymi obciążył wierzyciela. Podstawą obciążenia wszystkimi kosztami wierzyciela był art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., bowiem w przypadku oczywiście niecelowego wszczęcia egzekucji, wbrew ogólnej zasadzie z art. 770 § 1 k.p.c., to wierzyciela należy uznać za stronę przegrywającą, a dłużnika za stronę, której należy się zwrot kosztów celowej obrony przez oczywiście niecelową egzekucją.

Mając na uwadze uwzględnienie skargi dłużnika na czynność komornika, sąd na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. (ponownie odstępując od ogólnej zasady z art. 770 § 1 k.p.c.), zmieniając zaskarżone postanowienie referendarza sądowego, obciążył kosztami postępowania skargowego wierzyciela. Koszty te ustalił zgodnie z art. 25 ust. 1 u.k.s.c. oraz § 8 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zasądzając od wierzyciela na rzecz dłużnika 130 zł, z czego 50 zł opłaty od skargi na czynność komornika i 80 zł wynagrodzenia pełnomocnika.

O kosztach postępowania ze skargi na postanowienie referendarza sądowego sąd orzekł na postawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., mając na uwadze, że skarga dłużnika została uwzględniona, zasądzając od wierzyciela na rzecz dłużnika koszty, na które złożyły się: opłata od skargi na postanowienie referendarza sądowego (150 zł zgodnie z art. 72 ust. 2 pkt 2 u.k.s.c.) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (120 zł zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych).