Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie

POSTANOWIENIE

10 marca 2025 r.

Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie w I Wydziale Cywilnym w Sekcji Egzekucyjnej w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 10 marca 2025 r. w Warszawie

w egzekucji z nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...),

prowadzonej z wniosku wierzycieli P. P. (Km 4335/18), miasta stołecznego W. (Km 391/19), C. N. (GKm 70/20), S. S. (GKm 548/21), (...) Banku (...) S.A. w W. (Km 969/21), wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości przy ul. (...) w W. (Km 952/22, Km 953/22)

przeciwko dłużnikowi A. S.

przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy w Warszawie Marka Wojtczaka

w przedmiocie skargi komornika sądowego z 14 listopada 2024 r. na postanowienie referendarza sądowego z 30 października 2024 r.

postanawia

uchylić zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ brak było podstaw do uchylenia prawomocnego postanowienia komornika sądowego z 6 czerwca 2022 r., a w konsekwencji również do uchylenia postanowienia komornika sądowego z 20 lutego 2024 r. i umorzenia postępowania wywołanego wniesieniem zarzutów od planu podziału.

Ingerencja sądu egzekucyjnego w prawomocne postanowienia komornika sądowego, w szczególności te dotyczące kosztów postępowania (w tym naliczonych opłat egzekucyjnych) jest dopuszczalna w trybie art. 759 § 2 k.p.c. ( tak również Sąd Najwyższy w uchwale z 19.04.2007 r., III CZP 16/07 oraz w postanowieniu z 10.08.2018 r., III CZP 28/18; zob. także P. Grzegorczyk, Granice nadzoru judykacyjnego sprawowanego nad komornikiem w trybie art. 759 § 2 k.p.c., Palestra 2007, nr 9-10, s. 285; H. Pietrzkowski, w: Komentarz KPC, red. T. Ereciński, 2016, art. 759, nt. 7; H. Pietrzkowski, Nadzór judykacyjny nad prawomocnymi czynnościami egzekucyjnymi komornika sprawowany na podstawie art. 759 § 2 k.p.c., w: Księga jubileuszowa dedykowana F. Zedlerowi, red. Grzegorczyk/Knoppek/Walasik, Warszawa 2012, s. 772; G. Wolak, O dopuszczalności zmiany w trybie art. 759 § 2 k.p.c. prawomocnego postanowienia komornika sądowego, Przegląd Prawa Egzekucyjnego 2019, nr 3, s. 26). Niemniej uwzględnić należy również wartość, jaką jest prawomocność orzeczeń organu egzekucyjnego, i dojść do wniosku, że ingerencja w prawomocne orzeczenia komornika sądowego stanowi wyjątek a nie zasadę, który stosuje się w uzasadnionych przypadkach, gdy brak takiej ingerencji godziłby w istotne wartości, w szczególności gdyby zostało ujawnione, że komornik zawyżył wysokość opłaty egzekucyjnej.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wniosek taki byłby nieuprawniony. Mając na uwadze, że najpierw ustala się koszty egzekucji (w tym opłatę egzekucyjną), a następnie sporządza plan podziału, z którego dopiero wyniknie, ile zostało wyegzekwowane na rzecz poszczególnych wierzycieli (por. art. 1035 k.p.c.), nie może budzić wątpliwości, że mimo braku w ustawie z 29.08.1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji odpowiednika art. 24 u.k.k., który explicite przewiduje pobranie jednej opłaty egzekucyjnej obliczonej od łącznej wartości wyegzekwowanych świadczeń, również na gruncie niniejszego postępowania (na gruncie u.k.s.e.) należało pobrać jedną opłatę obliczoną (jednolicie) w taki właśnie sposób ( tak też Sąd Najwyższy w uchwałach z 18.07.2012 r., III CZP 27/12 i z 20.10.2010 r., III CZP 71/10; tak też Z. Woźniak, w: Wybrane zagadnienia egzekucji sądowej, red. J. Gołaczyński, Warszawa 2008, s. 349; M. Krakowiak, Opłata stosunkowa w egzekucji z nieruchomości w razie przyłączenia się innego wierzyciela w trybie art. 927 k.p.c., Przegląd Prawa Egzekucyjnego 2012, nr 1, s. 5). Mając więc na uwadze, że opłata jest jedna obliczona od sumy wyegzekwowanych świadczeń, należało obliczyć ją (jednolicie) zgodnie z art. 49 ust. 1 u.k.s.e. w zw. z art. 52 ust. 1 u.k.k. (skoro pierwsze z postępowań egzekucyjnych, w ramach którego wszczęto egzekucję z nieruchomości, zostało wszczęte 20.12.2018 r. – vide prezentata k. 1 akt Km 4335/18), tak jak zrobił to komornik sądowy w postanowieniu z 6.06.2022 r. Mając na uwadze, że nieruchomość została sprzedana za 480 000 zł, wysokość naliczonej przez komornika opłaty egzekucyjnej nie budzi wątpliwości, skoro po jej odjęciu od ww. kwoty, daje to łączną wartość wyegzekwowanych (na rzecz wszystkich wierzycieli) świadczeń w kwocie 370 434,80 zł, z czego 15% stanowi właśnie tyle, ile ustalona przez komornika sądowego opłata stosunkowa.

Jak chodzi o wydatki komornika sądowego, komornik w postanowieniu z 6.06.2022 r. rozbił je na poszczególne pozycje, co w powiązaniu z treścią art. 39 ust. 2 oraz art. 40a u.k.s.e. umożliwia kontrolę postanowienia, w szczególności wynika z niego, że 1 500 zł stanowiła należność biegłego (zapewne na operat szacunkowy), 495,55 zł koszty doręczenia korespondencji, 120 zł koszty ogłoszeń, 60 zł wpis do księgi wieczystej, a reszta to wydatki marginalne (zresztą też możliwe do zidentyfikowania). Wskazać też należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 u.k.k. komornika nie obowiązywał art. 3 u.k.k. Choć nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie postanowienia komornika sądowego jest zbyt lakoniczne i nie spełnia wymogów z art. 327 ¹ § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., to jednak nie stanowi to podstawy do uchylenia prawomocnego postanowienia.

Mając na uwadze, że konsekwencją niezasadnego uchylenia przez referendarza sądowego postanowienia komornika sądowego z 6.0.2022 r. było w dalszej kolejności uchylenie postanowienia komornika sądowego z 20.02.2024 r. i umorzenie postępowania wywołanego wniesieniem zarzutów od planu podziału, należało uchylić zaskarżone postanowienie referendarza sądowego w całości – na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. w zw. z art. 398 ²⁴ k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 767 ^3a § 3 k.p.c.

Zarządzenia:

1.  zakreślić sk.ref.;

2.  odpis postanowienia doręczyć:

a.  komornikowi sądowemu;

b.  dłużniczce, pełnomocnikom wierzycieli (a w braku – wierzycielom) oraz ZUS-owi I Oddziałowi w W. z odpisem skargi i pouczeniem o niezaskarżalności (zawodowym pełnomocnikom bez pouczenia);

3.  akta przedstawić referentowi celem podjęcia dalszych decyzji, w tym rozważenia doręczenia własnego postanowienia dłużnikowi oraz ZUS-owi.

Warszawa, 10 marca 2025 r. asesor sądowy Mateusz Janicki