Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie

POSTANOWIENIE

3 lutego 2025 roku

Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie w I Wydziale Cywilnym w Sekcji Egzekucyjnej w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 2 lutego 2025 roku w W.

sprawy z wniosku wierzyciela A. G. przeciwko dłużnikowi Skarbowi Państwa – Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego o egzekucję świadczeń pieniężnych prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie Marka Wojtczaka pod sygn. Km 659/23

na skutek skargi dłużnika z 16 maja 2023 roku na postanowienie komornika sądowego z 4 maja 2023 roku

w przedmiocie skargi wierzyciela z 29 listopada 2024 roku na postanowienie referendarza sądowego z 14 listopada 2024 roku, I 1 Co 757/24

postanawia

1.  zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że:

a.  pkt. 1. lit. a. nadać treść: "ustaloną w punkcie 2. opłatę obniżyć do 150 zł (stu pięćdziesięciu złotych) a jako jej podstawę prawną wskazać art. 30 u.k.k.";

b.  pkt. 1. lit. b. nadać treść: „zdaniu drugiemu punktu 3. nadać treść »ustalonymi w punkcie 2. kosztami postępowania egzekucyjnego w całości obciążyć wierzyciela«”;

c.  pkt. 1. lit. c. nadać treść: „uchylić punkt 4.”;

2.  w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy;

3.  zasądzić od wierzyciela na rzecz dłużnika 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania ze skargi na postanowienie referendarza sądowego.

UZASADNIENIE

Skarga zasługiwała na częściowe uwzględnienie, jedynie o tyle, o ile referendarz sądowy ustalił wysokość opłaty z naruszeniem art. 30 u.k.k. w zw. z art. 25 ust. 1 u.k.k. W świetle tych przepisów opłata za oczywiście niecelowe wszczęcie postępowania egzekucyjnego wynosi 10% egzekwowanego roszczenia, nie mniej niż 150 zł. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy, gdzie wartość egzekwowanego roszczenia, wyliczonego zgodnie z art. 23 ust. 2 u.k.k., wynosiła 140 zł – należna opłata stosunkowa wynosiła 150 zł.

Sąd podziela podniesione w skardze zarzuty, że organ egzekucyjny ani sąd (referendarz sądowy) w postępowaniu ze skargi na czynność komornika nie może badać celowości poniesienia i zasadności przyznania zwrotu kosztów postępowania klauzulowego (podlega to badaniu wyłącznie w postępowaniu klauzulowym i ewentualnym postępowaniu ze skargi lub zażalenia na postanowienie o kosztach postępowania klauzulowego). Tym samym nie może oceniać wszczęcia egzekucji jako (oczywiście) niecelowej z tej przyczyny, że dotyczy ona kosztów postępowania klauzulowego, które w ocenie sądu (referendarza sądowego) były poniesione niecelowo, a ich zwrot niezasadnie przyznany. Oznacza to bowiem polemikę z tytułem wykonawczym. W postępowaniu egzekucyjnym (ani jak chodzi o organ egzekucyjny, ani sąd egzekucyjny rozpatrujący skargi na czynności komornika) nie podlega ocenie zasadność roszczenia stwierdzonego w tytule wykonawczym.

Tym niemniej nie doprowadziło to do zmiany zaskarżonego postępowania, jako że postępowanie egzekucyjne mimo to ocenić należy jako wszczęte oczywiście niecelowo. Oczywista niecelowość wszczęcia tego postępowania wynika bowiem z tego, że wierzyciel nie wezwał dłużnika do zapłaty przyznanych mu kosztów postępowania klauzulowego, generując zupełnie zbędne postępowanie egzekucyjne i jego koszty. Brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że dłużnik (Skarb Państwa – por. art. 1060 k.p.c.) nie spełniłby dobrowolnie zasądzonego orzeczeniem referendarza sądowego świadczenia (po ewentualnym wykorzystaniu środka zaskarżenia), tym samym że postępowanie egzekucyjne było potrzebne do ochrony praw wierzyciela. Powinno być to dla wierzyciela oczywiste z tego już względu, że korzystał z usług zawodowego pełnomocnika (będącego radcą prawnym), który mając na uwadze obowiązujący radców prawnych wysoki standard staranności przy świadczeniu pomocy prawnej, z pewnością poinformował wierzyciela o tym, że można uzyskać od dłużnika jakim jest Skarb Państwa przyznane przez sąd roszczenie o zwrot kosztów bez korzystania ze środków przymusu.

Jedynie na marginesie należy w tym miejscu pokrótce wskazać na okoliczności niniejszej sprawy, tj. że dłużnik spełnił wynikające z tytułu egzekucyjnego roszczenie wierzyciela na długo przed wniesieniem o nadanie klauzuli wykonalności i wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel chciał jednak uzyskać zwrot poniesionej w postępowaniu sądowoadministracyjnym opłaty kancelaryjnej (20 zł). W tym celu wniósł o nadanie klauzuli wykonalności na tytuł stwierdzający wygasłe już (spełnione) świadczenie tj. wniósł o wydanie tytułu, który już z chwilą jego wydania podlegał pobawieniu wykonalności w trybie art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. Następnie, nie informując dłużnika o tym, że uzyskał orzeczenie przyznające mu koszty postępowania klauzulowego (w tym ww. 20 zł), wszczął niniejsze postępowanie egzekucyjne.

Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 7673a § 3 k.p.c. częściowo zmienił zaskarżone postanowienie, w pozostałym zakresie utrzymując je w mocy.

O kosztach postępowania skargowego sąd orzekł zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., uznając wierzyciela za stronę przegrywającą i zasądzając od niego na rzecz dłużnika 120 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.